Nostalgji per Ty!

Vjeshtë në shpirt!

Mall!

Se di pse ne enderrat e mia valvitesh,
si flamuri i nje kombi krenar,
vjen nje cast e sec me merzitesh,
mes mallit nga malli i thare.

E nisem drejt teje si nje zogth ne fluturim,
ne krahet e vegjel te mbaj shtrenguar,
e Ti shkrihesh se qeshuri ne preherin tim,
Ah malli..te paskam enderruar.

Me syte e mallengjyer veshtroj perreth,
se mos ne ndonje cep i fshehur qendron,
te therras me kot heshtja me perqesh,
e nje vale e nxehte lotes faqen ma flakeron.

Vargje per Ty

Dielli pershedeti horizontin me mall.
Erresira e qeshur i shkrepi njerin sy.
Ne dritaren e kujteses sime erdhi ngadale.
Heshtja filloi te thurë per Ty poezi.

Formalisht na ndan kjo largesi,
Por Ti je me pranë se vete afersia.
Na bashkon ajo qe Ti e quan DASHURI,
Ajo qe i dha jete diteve te mia.

Kemi bashkuar zemrat, Ti me timen jeton.
Ashtu si gezim edhe në dhembje.
Zemra jote gjithnje drejt meje vrapon.
Me duket se e lumtur jetoj që në lindje.

Gjithçka qe na perket ne kete jete,
E kemi bashkuar një Une dhe Ti.
Ne qender te saj jeton nje e vertete,
Ajo qe po e quaj dhe une DASHURI!

Qiell i vetmuar...

Me thuaj perse dhimbja me shtrengon.
Teksa imazhin tend percjell ndermend.
Koha iken, gjithçka ndryshon.
Por mesa duket jo emrin tend.

Pranvere e shpirtit ishe o pellumb.
Teksa ne qiellin tim fluturoje krahe lire.
Seç zbriten ca re, e ngrohtesia u lekund.
Dhe shtegtimin nise, per nje mot me te mire.

Qielli im seç ndjehet i braktisur, i vetmuar.
Nga ai shtegtim qe s'te solli perseri.
Koha u perpoq, eh ne sa vite eshte dermuar.
Se si mund te shuhet ky zjarr ende zemra se di.

PERJETESISHT MIKU IM!

E dermuar nga zhgenjimet e kohes.
Ecja udheve me tapitjen e shpirtit tim.
Ndalja hapat me nje kujtim ftohes.
Pastaj kokeulur nisesha pa drejtim.

Mes dhjetra njerezve ndjehesha vetem,
Endrrat e mia me ishin bere te huaja..
Mes te tjerash kish humbur dhe shpresen.
Jeta me dukej nje loje qe sduhej ta luaja.

Mes stresit te dites dhe acarit pa kufi.
Dimri ish bere stina e shpirtit tim.
Por koha me buzeqeshi me embelsi.
Duke me takuar me ty miku im.

Pas rrebeshit qe ra ne fushat e jetes sime.
Erdhe si ylber dhe u gjadherove natyren.
Per to u bere lajmetari I kesaj stine.
Luleve te tyre vetem Ti ua dhe ngjyren.

Ne pranveren e rrugeve te jetes.
Ne shtepizen e nje shprese qe gjeti rindertim.
Ne fjalet e embla te se vertetes,.
ishe perhere Ti o miku im.

Dhe nese neser nisem udheve te gjata
.Do doja mos ta harrosh kete premtim:
Edhe sikur kujtesen te ma mbuloje nata
Ti do te jesh yll dhe PERJETESISHT MIKU IM!

Nenes

E lindur mes endrrave te pervuajtura.
Zemra jote me plote shprese.
Jeton perhere mes luleve te padruajtura.
Nga koha e kurorezuar mbretereshe.

Kur koha varken e jetes e lekund
Ne shtratin e lumit te shpresave te humbura
Si engjell mbrojtes shfaqesh me ne fund
Dhe forcat e erresires largohen te mundura

Mes erresires te pafund, je drite e gjalle
Para teje e keqja griset
E dashur e embel, madheshtine e shpall
Urrejtja me dashuri prej teje stoliset

E pamposhtur ndaj sfidave te jetes
Si mbreteresha hyjnore e Dashurise
Vazdimesia e jetes, o Nene mbetesh
Gur i pathyer ne horizontin e perjetesise